Das Mädchen von Hiroshima        
(Leobald Loewe, 2019)  "-" = Achtel-Pause

Leise klopf ich - an dei-ne Tür,
vor wieviel' Tü-ren ich - schon war?
Kann dir - nicht - ins Auge - blicken,
denn ich bin tot, - bin un-sichtbar.

Ich bin gestor-ben, lan-ge her,
in Hiroshi-mas grel-lem Licht.
Bleibe - im-mer sieben - Jahre,
to-te Kin-der wa-chsen nicht.

Erst brannten mir - die Haa-re weg,
dann meine Au-gen, mein - Gesicht.
Übrig - blieb - von mir nur - Asche,
nur eine Hand - voll, fe-derleicht.

Ich möchte kein - Bonbon - von dir,
gar nichts, du musst - bede-nken:
Ein Kind - bran-nte wie Pa-pier,
du kannst ihm nichts - mehr sche-nken.

Leise klopf ich - an dei-ne Tür,
gibst du mir dei-ne Un-terschrift?
Auf dass - nie - mehr Kinder - brennen
und dass man ih-nen Bon-bons gibt.
Hiroşima / Kız Çocuğu
(Nâzım Hikmet, um 1960)  6/8-Takt

Kapıları çalan benim
kapıları birer birer
gözünüze görünemem
göze görünmez ölüler

Hiroşima'da öleli
oluyor bir on yıl kadar
yedi yaşında bir kızım
büyümez ölü çocuklar

Saçlarım tutuştu önce
gözlerim yandı kavruldu
bir avuç kül oluverdim
külüm havaya savruldu

Benim sizden kendim için
hiçbir şey istediğim yok
şeker bile yiyemez ki
kat gibi yanan çocuk

Çalıyorum kapınızı
teyze, Amca, bir imza ver
çocuklar öldürülmesin
şeker de yiyebilsinler